is.
(Fars. hace). Hoca. Var. oca.
1. esk. Din görevlisi ve aynı zamanda öğretmen.
“Babasınıñ sawlıgında köynĭñ hocası Abdülcebbar molladan dört cıl okugandan soñ, medresege tüşken…” – (Mehmet Niyazi – Sawlıkman Kal).
2. Müslümanlıkta din görevlisi.
3. Öğretmen.
“Ne kıyar kıdırasıñız mında ? Anyerde hocañız oturı, babalarıñız oturı. Ketĭñĭz şĭndĭ ! Balaban bolganda kelĭrsĭñĭz. !” – (Müstecib Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).
4. mec. Akıl öğreten kimse.
Nasredin Hoca – Türk Dünyasının XIII. yüzyılda yaşadığı sanılan, fıkralarıyla ünlü halk filozofu.
Rom: s. 1. înv. Preot şi învăţător musulman. 2. Hoge, preot musulman. 3. Învăţător. 4. fig. Îndrumător, sfetnic.
