is.
(Ar. heyecan). Heyecan. Var. eyecan.
1. Sevinç, korku, kızgınlık, üzüntü gibi geçici duygu durumu.
2. Coşku.
“Lisede Tarih ve Edebiyat Tarihi gibĭ derslerde milletlernĭñ uyanış ve yükselĭşlerĭ hakkında bazı şiyler okugan ve fikirlerĭ epiyce inkişaf etken Seycan ve Kurtömer aytılganlardan bek müteessir boldılar, heyecanga keldĭler.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Uyuşmagan Ekĭ Arkadaş).
Rom: s. Emoţie. 2. Exaltare, entuziasm.
