ünl.
Ha. Var. -> a. (bak. -> A3).
1. İsteklendirme, uyarma, şaşma gibi türlü anlamlarda kullanılır.
2. Bir şeyin birdenbire hatırlandığını veya kavrandığını anlatır.
“Ha ! … Şolak Seyityaya mı ? Ihı, ıhı. Bĭldĭm şĭmdĭ.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
Ha degende – Ha deyince; istenilen anda.
Rom: interj. Ha ! A !
