ünl.
Türlü ses tonlarının yardımıyla :
1. İsim önünde, seslenmeyi kuvvetlendirir.
“ A balam , korada n’ĭşliysĭñ?” – (Ahmet Naci Cafer Ali – Boztorgay). Var. e, ey.
“Karanfillĭ balawuz, dane sakız, / Baş keregĭ bĭzlerge nedĭr, a kız?” – (Ahmet Karakaya – Çınlar)
2. Cümlenin başında ya da sonunda, cümlede ifade edilen duyguları pekiştirir.
“A, a … , demek senĭñ cüregĭñe ot tüşken, sümüklü böcek!” – (Altay Kerim – Kâniye).
“Satlık tawık bar, cımırtası aklı sarılı, mayday, sarımayday. Etĭ de et aaa !” – (Nermin Yusuf – Boyalı Kara Tawuk / Renkler).
3. Bir şeyin birdenbire hatırlandığını veya o anda kavrandığını belirtir.
“Mensuluw: A, bĭlemen bĭle, bĭr kere eşĭtken edĭm.” – (Necip H. Fazıl – Kırım).
“Ahmet : Kĭr, kĭr! (dep ketĭp kapını aşa ve) : A, bĭzĭm muallĭm efendĭ eken. Buyur, buyur!” – (Müstecib H. Fazıl Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ)
4. Soru bildirir. Var. ya ?; e ? Bermiysĭn, e?
“Şimdi sade bĭr dew ketĭryatırsın sen, a ?”– (Nedret ve Enver Mahmut – Ayuw Kulak Batır).
5. Dilek kipinin ikinci kişisinden sonra geldiğinde fiile emir anlamını verir.
“Asılıñnı aytsan a, / Soy sopıñnı aytsan a, / Kĭm ekenĭñ bĭliyĭm, / Üyĭme alıp kĭriyĭm.” – (Nedret ve Enver Mahmut – Bozcĭgĭt).
A degende. A degenĭmen. – Ha deyince; istenildiği zaman; her an.
Rom: interj.1.-3. A ! Ah ! 4. İnterogativ, exprimă mirarea, curiozitatea. 5. Desinenţă de formare a unui tip de imperativ (cu o nuanţă familiară).
