f.
(Alıp kelmek’ten). Alıp gelmek, getirmek. Var. ákelmek .
“Men saga geçen seneden berĭ aytaman, bĭr keşe ketĭp kelĭn bolacaknı akelewiyayım dep.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Toy, piyes).
“Kızmetkârlarına : Ketĭñĭz tawga, kırk eşegĭñ üstĭne kırk samar agaş cüklep akelĭñĭz ! diydĭ.” – (Ekrem ve Hilmiye Mehmet Ali – Tepegöz).
Rom: v. A aduce.
