is.
1. Ana’ya sesleniş.
“Ketecekmen, anayım . / Ber kolıñnı alayım. / Dostlar mında kalgan son, / Ya men katĭp canmayım.” – (Boztorgay).
“ Anay , azbar kapınıñ katında ekĭ apakay bar, uzanıp uzanıp bu yaka karaylar.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Toy, piyes).
2. Ana.
“Kuşak küpe tagındım, / Küzgü alıp bakındım. / Yareme söz aytmaga / Anayımdan sakındım.” – (Boztorgay).
“Zawallı kartbabaylar, / Közĭ caşlı anaylar / Kettĭ Kırım koldan dep / Üy aylanıp cılaylar.” – (Mehmet Niyazi – Kargış).
Rom: s. 1. Vocativul cuvântului ana – mamă. 2. Mamă; forma de vocativ, devenită, ca urmare a uzajului frecvent, temă echivalentă cu nominativul ana .
