is. ve s.
1. Ailede çocukların en küçüğü.
“Kemal akaynıñ kencesĭ, Rukniy, bĭr torı mali mĭngen köy cemaatĭn toyga şakırıp cürĭ.” – (Altay Kerim – Kâniye).
2. “Ufaklık” anlamında ve şaka yollu seslenme sözü.
“Er pazarda satılır sidane, mercem, / Soramak ayıp tuwıl, yaşıñ kaş, kencem?” – (Boztorgay).
3. Hayvan sürüsünün en son doğan yavrusu.
Rom: s. 1. Mezinul, prâslea, benjaminul familiei. 2. Apelativ cu sensul de “Puişor!”, “Micule!”. 3. Ultimul născut din tineretul unei turme de animale.
