is.
(Ar. esmer). Esmer. Var. esmerĭ.
1. Koyu buğday rengi.
2. s. ve is. Teni ve saçları bu renkte olan (kimse).
“Üy kapısı kĭrtlĭdĭr. / Yar süygenler dertlĭdĭr. / Yar süygen son esmerĭ süy, / Esmer merametlĭdĭr.” – (Boztorgay).
Rom: 1. s. Culoare brună. 2. s. şi adj. Brunet; oacheş.
