is.
(Fars. çane). Çene. Var. şene.
1. Ağzın, dişleri taşıyan alt ve üst kemikleri.
2. Alt çene; sakal.
“Ahmet parmagıman Mehmet’ĭñ çenesĭne tiyĭp kaşar.” – (Necip H. Fazıl – Caş Fidanlar).
3. mec. Çok konuşma huyu.
Rom: s. 1. Maxilar, falcă. 2. Bărbie. 3. fig. Vorbărie; gură.
