is. ve s.
1. Uzak, sapa, ücra (yer).
“Karadeñĭz gürüldiy, dertĭn ayta, / Yarık tañda kün başın kötergende, / Tap awlaktan tolkunlar kelĭp kayta.” – (Amdi Giraybay – Akyar Yalısında).
“Saznıñ bogazı kırıla. Mına, kırık saznı yaptırmak içün atına mĭne. Avlak bĭr şeerge kete.” – (C. Bekirov – Köroğlu Destanı / Emel D.).
2. Avlanma yeri.
3. mec. Yabancı, el oğlu.
Awlakta – a) Uzak bir yerde. b) Tenha yerde.
Awlaknıñ atı ozgaşı, köyĭmnĭñ tayı ozsın. – Deyim. (Boztorgay). Yabancının atı önde olacağına, köyümün tayı önde olsun.
Rom: s. şi adj. 1. Loc depărtat, pustietate, sălbăticie; adj. depărtat. 2. Teren de vânătoare. 3. fig. Străin, venetic.
