is. ve s.
Avcı.
1. is. Avlanmayı seven veya bunu kendine geçim işi edinen kimse.
“Ama şaytĭp kĭrpĭ men ograşmakta ekende, tĭlkĭ, bĭr awcınıñ yaklaşkanın tuymay kala.” – (Heyet – Tatar Tĭlĭ II).
2. s. Avcılara özgü olan.
3. Başka hayvanları yakalamakta usta olan (hayvan).
4. Ask. İyi tüfek kullanan (kimse).
5. mec. Birini veya bir şeyi ısrarla izleyen (kimse).
“Bĭr osal süyünç bar awcılar betĭnde. / Tĭzĭlşĭp turalar kĭyĭknĭñ çetĭnde. / Bĭr menmen uzakta duwañnı etken, Tuwganıñ, senĭñmen ölĭmge ketken.” – (Bekir S. Çobanzade – Zawallı Türük).
Awcı itĭ – Av köpeği; avcı köpeği.
Awcı awında, yolcı yolında yakışır. – Atas. Avcı avında, yolcu yolunda yakışır.
Türk Lehç.: Kırım – avcı , Kazan. – auçı ; Moğ. : avçin ;
Rom: s. 1. Vânător. 2. adj. Vânătoresc. 3. (Animal) de pradă. 4. Mil. Trăgător de elită. 5. Urmăritor.
