is.
(Ar. hayvan). Hayvan. Var. hayvan, haywan .
1. Canlı varlık.
“Boztorgay degen aywanıñ da / Cılgada bolır yuwası, / Cawun cawsa sel alır balasın, Cılay da kalır anası.” – (Boztorgay).
2. Bu canlılardan insan tarafından günlük hizmetlerde kullanılanlar.
“Yaz keldĭ carık boldı, / Aywanlar arık boldı, / Könlerĭ şarık boldı, / A za nawrezĭm, mibarek.” – (Boztorgay).
3. mec. Duygusuz, kaba, akılsız kimse.
“Oylanaman, oylana, kalaman ayran. / Uşkan kuştan sorayman, aytmay aywan.” – (Boztorgay).
İnsannıñ alacası ĭşĭnde, aywannıñ tışında bolır. – Atas. İnsanın alacası içinde, hayvanın dışında olur.
Yüklü eşek añırmaz, aywan bile karın toydırmasa bağırmaz. – Atas. Yüklü eşek anırmaz, hayvan bile karnı doymasa bağırmaz.
Türk Lehç.: Kırım., Nog., Kazak. – ayvan ; Karaçay Malkar. – haywan ; Kazan. – xayvan ;
Rom: s. 1. Animal. 2. Dobitoc. 3. fig. Animal, dobitoc.
