is.
(Yun. keratas-boynuzlu, hayvan). Kerata.
1. Hoşgörülü sitemle bir adlandırma; yaramaz.
“Bĭr ayırıp cĭberdĭm men onlarnı canım, fakat anaw sarhoş kerata, pışak çıkargan, dawulnı teşemen diy.” – (Mehmet H. Vani Yurtsever – Toy).
“Anlasın keratalar, kĭmnĭñ kĭm ekenĭn. Para mı onlarıñ zorı ? Mına !” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
2. Ayakkabı çekeceği.
Rom: s. 1. fam. Nebunatic, ştrengar; deprec. aiurit, zăpăcit. 2. Încălţător.