is., s. , zf.
Karşı.
1. Bir şeyin, bir kimsenin esas tutulan tarafının önü, ilerisi.
“Şınlaşı keday, şınlaşı, karşıma şığıp. / Cıyınga kelĭp turmaşı, tĭşĭñnĭ sıgıp.” – (Boztorgay).
“Şıktım oba başına, / Koyım keldĭ karşıma. / Men koyımnı körgen son / Aklım keldĭ başıma.” – (Boztorgay).
2. Yolun öbür kenarı; denizin, ırmağın öbür kıyısı.
Karşısındakı – Karşısında bulunan (şey, kimse).
Karşı şıkmak – Karşı çıkmak.
Karşı turmak – Karşı durmak, direnmek.
Karşıdan karamak – Karşıdan bakmak; yardıma gelmemek.
Doska duşmanga karşı – Dosta düşmana karşı, herkese karşı.
Elge künge karşı – Ele güne karşı.
Türk Lehç.: Kırım. – qarşı; Nog. – qarsı; Moğ. – harsi / harş – karşı, zıt, ters;
Rom: is. s. ve e. 1. Partea din faţă. 2. Marginea cealaltă, malul opus. 3. fig. În limbajul Tătarilor crimeieni, cuvântul “vizavi” întrebuinţat în sensul de “Anatolia” şi “ Turcia”. 4. Faţă, prezenţă, asistenţă. 5.a dj. Din faţă, de vizavi. 6. adj. Opus, contrar. 7. adv. Împotrivă. 8. adv. Faţă de …, în raport cu .. 9. prep. Spre, faţă de. 10. prep. Către, spre, pe la.