is. ve s.
(Ar. garib). Garip. Var. garĭp.
1. Kimsesiz.
2. Zavallı, mutsuz.
“Kündüz kalaw kalayman / Taşka kolım calatıp. / Kayda barıp oñarsın / Men karĭpnĭ cılatıp?” – (Boztorgay).
“Ah, degende karĭp can üzüle tenden, ah, ah. / Endĭ özĭñ bĭlĭrsĭn, merámet senden, ah, ah.” – (Boztorgay).
“Keteceknĭ eşĭtĭp satıp sawdılar. / Katsĭn karĭp macĭrler, portka cawdılar.” – (Boztorgay).
3. Gurbette yaşayan.
4. Tuhaf, yadırganan.
5. Hüzün veren.
Rom: 1. s. Stingher, singuratic. 2. adj. Sărman, nenorocit. 3. Pribeag. 4. Ciudat, de mirare. 5. Trist, jalnic.