KARAWIL (qarawıl)

K
is.

1. Bekçi, nöbetçi; karakol.

“Bo bılay bolmacak, tokta sen men bekliyĭm şonı, karaul şıgayım.” – (Hilmiye ve Ekrem Mehmet Ali – Tepegöz).

2. Devriye.

“Evlât babasın arap ta bulamaz, / Karawullar yolda bekler, yol bermez. / Kefe yas içĭnde, hiç kĭmse külmez.” – (İsmetiy – Kefe Destanı / Emel D.).

Türk Lehç.: Kırım., Karaçay Malkar. – qaravul; Nog., Kazak. – qaravıl; Moğ. – haragul / haruul;

Rom: s. 1. Paznic. 2. Patrulă.
Yazar: admin