s.
Kara, karaca, esmer. Var. karaca.
“Bĭr karaşa bulut çıga. / Karaşa bulutnıñ astında / Bĭr yaman çañ çıga. / Şu çañ içinde körüngen / Narık oglı Çora’dır.” – (Radlov’dan Başkurdistanlı Abdülkadir İnan – Çorabatır).
Rom: adj. Negricios, negrişor; oacheş, brunet.
