öz. is.
Karamanlılar, Karaman Oğulları; yörük Türklerin Orta Anadolu’nun güneyinde hüküm sürmüş, Türkçeyi ilk olarak resmi dil olarak ilân etmiş olan beyliği (1256-1483).
“Karaman çobanı o adsız yürükler, / Oñmagan kĭşĭler, kerçekçĭ Türkler / Turar m’ekenler kurtuluş körĭp, / Türükçe aytıp, türükçe ökĭrĭp ?” – (Bekir S. Çobanzade – Zawallı Türük).
Rom: s. propr. Seminţie turcă din Anatolia care întemeiase în sudul zonei centrale o formaţiune statală (1256-1483).