is.
Kapak
1. Kapların üstünü örtmeye, delik, çukur veya boşlukların ağzını kapamaya yarayan nesne.
“Kapaksız kazan kaynamaz, / Baysız bike oynamaz. “ – (Boztorgay).
“Sabri şo gürültüde uyandı, tıpış tıpış ayatka şıktı, akırtın peşĭn kapagın aşıp ĭşĭne caşındı.” – (Altay Kerim – Kâniye).
2. Kitap ve defterlerin en üstteki koruyucu, sert kılıfı.
Kazanda pĭşĭrĭp kapagında aşamak – Deyim. Tencerede pişirip kapağında yemek; kendi mütevazi imkânlarıyla geçinip gitmek.
Türk Lehç.: Kırım., Nog. – qapaq; Moğ. – habhag / havhag;
Rom: 1. Capac. 2. Copertă.