KAGIŞMAK (qağışmaq)

K
f.

Kakışmak.
1. İtişmek, dürtüşmek.

“Siyirciler / armanlıkta kurulgan / üyken bĭr alka şeklĭnde, / kagışa iteşeler.” – (İsmail Ziyaeddin – Toy).

2. Birbirine sertçe vurmak, tokatlaşmak.

Rom: v. 1. A se înghionti. 2. A se bate, a se lovi unul pe altul.
Yazar: admin