KÂFĬR, KYAFĬR

K
s. ve is.

(Ar. kâfir). Kâfir. Var. kâpĭr .
1. Tanrının varlığını inkâr eden (kimse).
2. Hristiyan
3. mec. Acımasız.
4. mec. Sevilen birine takılma, sitem yollu söz; yaramaz.

“Ah demesem katiyĭm, candım da küydüm, ah ah, / Şo kâfĭrnĭñ balasın kaydan da süydüm, ah ah.” – (Boztorgay).
Bĭr gün müsafĭr, ekĭ gün müsafĭr, / Üşĭncĭ günĭ, ket kâfĭr ! – Deyim. Bir yerde çok uzun süre misafir kalmanın pek uygun olmadığına dair söz.
Rom: s. 1. Necredincios. 2. Creştin. 3. fig. Crud, nemilos. 4. fig. Păcătos; nebunatic.
Yazar: admin