KABUL (qabul)

K
is.

(Ar. kabul). Kabul. Var. kabıl.
1. Bir şeye isteyerek veya istemeyerek razı olma.
2. (Konukları, işi olanları) Yanına alıp görüşme.
3. Sunulan bir şeyi alma.
4. Bir öneriyi uygun bulma.
5. Bir yere alınma.

Kabul etmek – Razı olmak; yanına almak; sunulan şeyi almak; onaylamak.
İtĭñ duwası kabul bolsa kökten süyek cawar edĭ. – Atas. Köpeğin duası kabul olsa gökten kemik yağardı.
Kabul bolmaycak duwaga amin deme. – Atas. Kabul olunmayacak duaya amin deme.
Kökten ne cawsa, cer onı kabul eter. – Atas. Gökten ne yağarsa yer onu kabul eder.
Rom: s. 1. Acceptare, primire, admitere. 2. Primire, găzduire. 3. Luare în primire. 4. Consimţire. 5. Angajare, acceptare într-un post.
Yazar: admin