zf.
Hani. Var. kana
1. Nerede, ne oldu, nerede kaldı.
2. Bir hatırlatma yapılırken, cümlenin önünde söylenir.
“Ka, kelĭrmen degen edĭñ de?”
3. ünl. “Haydi”, “Haydi görelim” anlamında isteklendirme ve uyarma sözü.
“Ka, Bekĭr diy, köreyĭm yĭgĭtlĭgĭñ, / Tutuşıñız Nuray’man bĭr bel belge.” – (Bekir S. Çobanzade – Yaz Akşamı Üy Aldında)
“Hasan zarnı alıp fincanga salıp karıştırır ve: Ka, Azat, tut bakalım. / -Azat: Beş prañk Hasan. At.”– (Müstecib H. Fazıl – Bayram Şenlĭgĭ).
“Ka, ballar, arüw etĭp, salmakman aytşıñız şo “Kırım, Kırım” türküsün.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Kartman Caş Arasında).
“Ka, kolıñ alayım da, Bawbek akam.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
Türk Lehç. : Kırım. – qa, qana;