KA1 (qa)

K
zf.

Hani. Var. kana
1. Nerede, ne oldu, nerede kaldı.

“Bo tutkan, / Bo soygan, / Bo pĭşĭrgen, / Bo aşagan, / Bo ‘Ka maga?’ degen.” – (Boztorgay).

2. Bir hatırlatma yapılırken, cümlenin önünde söylenir.

“Ka, kelĭrmen degen edĭñ de?”

3. ünl. “Haydi”, “Haydi görelim” anlamında isteklendirme ve uyarma sözü.

“Ka, Bekĭr diy, köreyĭm yĭgĭtlĭgĭñ, / Tutuşıñız Nuray’man bĭr bel belge.” – (Bekir S. Çobanzade – Yaz Akşamı Üy Aldında)
“Hasan zarnı alıp fincanga salıp karıştırır ve: Ka, Azat, tut bakalım. / -Azat: Beş prañk Hasan. At.”– (Müstecib H. Fazıl – Bayram Şenlĭgĭ).
“Ka, ballar, arüw etĭp, salmakman aytşıñız şo “Kırım, Kırım” türküsün.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Kartman Caş Arasında).
“Ka, kolıñ alayım da, Bawbek akam.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).

Türk Lehç. : Kırım. – qa, qana;

Rom: 1. adv. Unde, dar. (Ka maga? – Al meu unde e?; dar mie?). 2. Nu … doar. (Ka, kelĭrmen degen edĭñ de. – Nu, doar îmi spuseseşi că vii). 3. interj. Hai (să te văd!) (Ka, Azat, tut bakalım. – Haide Azat, mizează să te văd).
Yazar: admin