İTİBAR

İ
is.

(Ar. itibar). İtibar.
1. Saygı görme, saygınlık.

“Talk bolsak ta halk katında şöhretĭñ bar, / Kün körersĭñ sen de halktay itibarman.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
“Eñ az saygı ve itibar körgen gene bĭzmĭz. Bolarıñ sebeplerĭ ne?”– (Müstecib Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).

2. mec. (Borç ödemede) Güvenilir kimse olma durumu.

İtibar etmek – Saymak, saygı göstermek.
İtibar körmek – Sayılmak, saygı görmek.
İtibardan tüşmek – Saygınlığını kaybetmek.
İtibarı man – zf. İtibarıyla; bakımından. “Bo kitap ihtiva ettĭgĭ şiirlerĭn adedĭnce kĭşkene, fakat anlattıgı mana itibarı man bek balabandır.” – (Necip H. Fazıl – “Sagış”).
Atnıñ iygĭsĭ cemĭn, kĭşĭnĭñ iygĭsĭ itibarın arttırır. – Atas. Atın iyisi yemini artırır, kişinin iyisi saygınlığını.
Kılıgı aruwnĭñ itibarı artık – Atas. Huyu güzelin itibarı fazla.
Koluñdakı pĭter, itibarıñ keter. – Atas. Elindekin biter, itibarın gider.
Müsapĭrĭñ künĭ uzasa itibarı kıskalır. – Atas. Misafirin günleri artarsa, itibarı azalır.
Rom: s. 1. Consideraţie, respect. 2. fig. Credit, trecere.
Yazar: admin