is.
(Ar. inad). İnat.
1. Bir konuda direnme, diretme.
2. s. ve is. İnatçı; inat eden.
“Eger ‘oñga’ dese at, / Solga tartkan o inat.” – (İsmail Ziyaeddin – At İt ve Eşşek).
Ĭş inatka mĭnmek – Bir işi yapmakta direnmek.
İnat etmek – Direnmek, diretmek.
İnatı inat – Çok inat; kafasına koyduğundan dönmez.
İnatı tutmak – Çok direnmek.
Katır inatı – Büyük diretme.
Rom: s. 1. Încăpăţânare, îndărătnicie. 2. adj. Încăpăţânat, îndărătnic.
