İNAN

İ
is.

İnan.
1. İnanmak işi, inanma, güvenme.

“Cawın cawsa cer cımşar, ot bürlenĭr. / Kızga inan ĭş bolmaz, kırk türlenĭr.” – (Boztorgay).

2. Bir şeyin doğruluğunu sarsılmaz bir duygu ile benimseme; iman.

Arkamda köletkeme inanım yok. – Deyim. Ardımdaki gölgeme bile güvenim yok.
Rom: s. 1. Încredere. 2. Credinţă; convingere.
Yazar: admin