is.
(Ar. iman). İman.
1. Dinin ortaya koyduğu dogmalara inanma; inanç.
2. İslâm dinine inanma.
3. mec. Güçlü inanç.
“Curt karalsa, milletke takat kelse, soñ bĭzde / Coytulmamak, yükselmek, belkĭ bĭr iman bolur.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
4. mec. En çok sevilen veya istenen şey.
“Kaşık börek imanım, / Kalca dinim. / Kaş oynatıp köz kısıp / Cürgen künüm, şay arüw.” – (Boztorgay).
İman taktası – Göğüskemiği. (Rom. termen pop. pentru osul stern).
İmanına kadar – Ağzınakadar,tıkabasa.
Dünyada mekân, ahrette iman . – Deyim. Dünyada mekân, ahrette iman.
Paraman imanın kĭmde bolganı bĭlĭnmez. – Atas. Para ile imanın kimde olduğu bilinmez.
Rom: s. 1. Religie; credinţă. 2. Credinţa islamică. 3. fig. Convingere. 4. fig. İubirea cea mai mare; marea pasiune.