İMAN

İ
is.

(Ar. iman). İman.
1. Dinin ortaya koyduğu dogmalara inanma; inanç.
2. İslâm dinine inanma.
3. mec. Güçlü inanç.

“Curt karalsa, milletke takat kelse, soñ bĭzde / Coytulmamak, yükselmek, belkĭ bĭr iman bolur.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).

4. mec. En çok sevilen veya istenen şey.

“Kaşık börek imanım, / Kalca dinim. / Kaş oynatıp köz kısıp / Cürgen künüm, şay arüw.” – (Boztorgay).
İman etmek – a) Allah’a inanmak; bir dine inanmak. b) mec. Bir şeye kuvvetle inanmak.
İman taktası – Göğüskemiği. (Rom. termen pop. pentru osul stern).
İmanga kelmek – a) Müslümanlığı kabul etmek. b) Doğru yola gelmek.
İmanı gewremek – Çok sıkıntı çekmek.
İmanına kadar – Ağzınakadar,tıkabasa.
Dünyada mekân, ahrette iman . – Deyim. Dünyada mekân, ahrette iman.
Paraman imanın kĭmde bolganı bĭlĭnmez. – Atas. Para ile imanın kimde olduğu bilinmez.
Rom: s. 1. Religie; credinţă. 2. Credinţa islamică. 3. fig. Convingere. 4. fig. İubirea cea mai mare; marea pasiune.
Yazar: admin