is.
Köy. Var. awıl .
“Bülbül degen üyken köy, / Awulımız. / Vay aybetlĭ cawa eken / Cawunıñız.” – (Boztorgay).
“Sogış bolsa dawullar / Çalgan. Köyler, awullar / Tolgan erge, cĭgĭtke.” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
At alsañ awulıman, kız alsañ uruwıman.” – Atas. At alırsan köyü ile, kız alırsan soyu ile (alırsın).
Türk Lehç.: Kırım., Karaçay Malkar. – avul ; Kazan. – avıl ;
Rom: s. Sat.
