is.
(Ar. avret). Avrat.
1. Kadın.
2. Karı, eş.
Anasın dinlemegen evlât, / Kocasın saymagan awrat, / Boranda cürmegen at, / Kapıñda tutma, sat. – Atas. Anasını dinlemeyen evlâdı, / Kocasını saymayan avradı, / Tipide yürümeyen atı / Kapında tutma, gönder.
Atman awrat emanet berĭlmez. – Atas. At ile avrat emanet verilmez.
Awratnı arı saklar, penernĭ carı. – Atas. Avradı arı korur, peyniri tulumu.
Bekâr közĭmen karap awrat alınmaz. – Atas. Bekâr gözüyle avrat alınmaz.
Kırk yılda bĭr, awrat sözĭn dinlemelĭ. – Atas. Kırk yılda bir avrat sözünü dinlemeli.
Rom: s. 1. Femeie. 2. Soţie, nevastă, muiere.
