ATKIŞ (atqış)

A
is.

1. Yay; ok atan alet.

“Şora atkışından ogın sozıp cĭbergende, kazıknı teşĭp, onıñ artındakı kaya taşka bara, onı ekĭge carıp taşlay.” – (Nedret ve Enver Mahmut – Bozcĭgĭt).

2. Sapan; çocukların kuş vurmak için yaptıkları lastikli taş atma aracı.

“Bahçanıñ tübĭnden, kolında bĭr lastĭk atkış tutup bĭr bala keldĭ. Bĭr kĭsesĭne ufak taş toldırgan edĭ.” – (Heyet – Tatar Tĭlĭ II).

3. Dokum. Mekik.

Rom: s. 1. Arc de aruncat săgeţi. 2. Praştie. 3. Text. Suveică.
Yazar: admin