is.
(Ar. atf). Atıf.
1. Yöneltme, çevirme.
2. İlişkili bulma.
Atf etmek – İlişkili bulmak. “Bilar, yani Bulgar kasabasın balaban bĭr camĭsĭn, Tatarlar bĭlmem kaysı evliyaga atf etĭp, ta uzak yerlerden kelĭp ziyaret ete ekenler.” – (Necip H. Fazıl – Bĭr Konferans).
Rom: v. 1. Orientare, îndreptare (spre). 2. Corelare; atribuire.
