is.
(Tat. aş+ Fars. hane). Mutfak, yemek pişirilen yer. Var. aşhana, aşhane, aşkane.
“Men teran aşkanaga barayım. Sultaniye abla kattĭ eken ? Taa etĭmĭz pĭşmiy mĭ ekĭyĭm ? Botkaman sarmanı da cañı astı.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Toy, piyes).
“Aşkanada hazırla endĭ mayman kömĭrnĭ, / Sofra beznĭ yay yerge, üstüne sal konanı, /… Şarr ! etkende eñ sonu, mĭna pĭştĭ çibörek.” – (İsmail Otar – Çibörek).
“Başta bĭznĭñ odamıznı, soñra babam alarınkın ve aşkananı kördĭk. Epsĭ temĭzlĭkten cıltıray edĭ.” – (Muratça Seit-Abdula – Tatar Tĭlĭ I).
Türk Lehç.: Kırım., Kazan. – aşhane, aşhana; Kazak. – ashana;
Rom: s. Bucătărie.
