f.
Asılmak.
1. Asmak işi yapılmak; asmak işine konu olmak.
“Kaldıñız kasır astında toz basılıp, / Sĭzdiy bolsak ölermĭz cĭpke asılıp.” – (Boztorgay).
“Pırmaryeden kelgen bĭrkaç publikaţiye kâgıtları bĭr mıkta asılgan”– (Müstecib H. Fazıl Ülküsal – Bayram Şenlĭgĭ).
2. Bir yere tutunup sarkmak.
“Asıldım ayga, terekke, cıgıldım cerge. / Awzım tolı kan bolsa, tuydurmam elge.” – (Boztorgay).
“Bekĭr uruldı; atınıñ tĭzbĭngĭsĭne asılıp kaldı.” – (İsmail Ziyaeddin – Çora Batır).
3. Tutup çekmek.
4. mec. Israr etmek, üstelemek.
“Çora’kay man Kazan’ga ketecek ekensĭz ya. Menĭ de alsañız, aytsañız Çora’kayga menĭ de alsın da, dep asıldı.” – (İsmail Ziyaeddin – Çora Batır).
Rom: v. 1. A fi atârnat, a fi agăţat; a fi spânzurat. 2. A se agăţa, a se atârna. 3. A trage de. 4. fig. A insista, a inoportuna pe cineva.
