is. ve s.
(Ar. aşik). Aşık.
1. s. Sevdalı; bir kimseye veya bir şeye karşı aşırı sevgi ve bağlılık duyan.
“Bĭr körgende men saga boldım aşık. / Ölsem közĭm ketecek, cumılmay, aşık.” – (Boztorgay).
2. is. Sevgili; sevişen bir çiftten genellikle erkeğe verilen ad.
“Para awış kĭrĭdĭr, cuwılır keter, / Aşıklarga bĭr kalaş, o da yeter.” – (Boztorgay).
“Sıpramın kenarında aşıgımsın, / kĭşkeneden oynap ösken, ah, aşıgımsın, hey !” – (Adviye H. Karpat – Halk Edebiyatı / Emel D.).
3. Halk şairi. Kezlewlĭ Aşık Ümer (1621 – 1707).
Rom: adj. şi s. 1. adj. Îndrăgostit. 2. s. İubit,-ă; amorez, -ă. 3. Poet popular, bard, rapsod.
