s. ve is.
Obur, boğazına düşkün (kimse).
“Bĭzĭm Cawkaytar arkadaşımız aşamşak bĭr cĭgĭt. Sofradan turganda bĭle toymak ne ekenĭn bĭlmiy, özĭn aytışına köre.” – (Altay Kerim – Kâniye).
Rom: adj. şi s. Mâncăcios, mâncău.
AŞAMŞAK (aşamşaq)
A
