s. ve is.
Aç. Var. aç1 .
1. Yemek yeme ihtiyacı olan; tok karşıtı.
“Aş belledĭm, tok emĭş. / Oga benzer yok emĭş. / O yar menĭm belledĭm, / Müşterĭsĭ köp emĭş.” – (Boztorgay).
2. Yoksul, yiyecek bulamayan.
“Şalışkanlar aş kalmaz, aywa tĭşler, / Salikamnı saga saldım, bahtım nĭşler ?” – (Boztorgay).
3. mec. Gözü doymaz.
4. mec. Çok istekli, çok hevesli.
5. zf. Yemek yememiş, doymamış olarak.
Aş kalmak – Aç kalmak. a) Karnını doyuramamak. b) Yoksulluğa düşmek..
Aş bırakmak – Yiyecek vermemek.
Aş bit – Aç bit; açgözlü.
Aş karın – Boş mide. “Işanışlı lafıña göñül bersem, / Aş karınım tok bola, senĭ körsem.” – (Boztorgay).
Aş suwsız kalmak – Yoksulluğa düşmek.
Aş taşlamak – Yiyecek vermemek, aç bırakmak.
Aşlarnı toyırmak – Yoksulları beslemek.
