f.
Ardılmak.
1. Atılmak, fırlamak, sıçramak.
“Arap kızıp bĭrden aylandı, / Közlerĭ cerĭnden oynadı. / Belĭnden kamasın topladı, / O yakşı ayvannı sapladı. / … Paşa bĭrden ürkĭp artıldı, / Korkkan yeniçerler tartıldı.” – (Tahsin İbrahim terc. / George Coşbug – Elzorab).
2. mec. Asılmak, musallat olmak, yüklenmek.
“O vakıt kĭmmen ograşmaga bĭlmiy, tereklermen kawga ete, kuşlarga şapkıla, körgen şiysĭne artıla eken.” – (Boztorgay).
“(Trende) Üyretmenler ‘Sakın pencĭrelerge artılmañız, kollarıñıznı uzatmañız’ dep tenbih ettĭler.” – (Okuma Kitabı III).
Küşüñ cetmiycek bolsa, artılma. – Atas. Gücün yetmiyecekse, ilişme.
Rom: v. 1. A sări în sus, a se azvârli asupra (cuiva, a ceva). 2. fig. A se lega, a căuta ceartă cu cineva.
