is.
(Fars. emrud). Bot. Armut. Var. armıt .
1. Armut ağacı. (Lat. Pirus communis).
“Babam bĭzge bahçamızda bolgan tereklernĭ kösterdĭ. Dört elma teregĭ, ekĭ armıt, bĭr kiraz, ekĭ vişne, dört zerdálĭ, ekĭ duman erĭgĭ bĭr de cewez teregĭ.” – (Muratça Seit-Abdula – Tatar Tĭlĭ I).
2. Armut ağacının meyvesi.
“Kel yarem, kel, otırayık yanaşa. / Elma, armut sımarlayım, kel aşa.” – (Boztorgay).
“Armıt dalında pĭşer, / Bek pĭşse cerge tüşer. / Bergen tüsüñ körgende, / Yarem aklıma tüşer.” – (Boztorgay).
Armut pĭş, awzıma tüş. – Deyim. Armut piş, ağzıma düş.
Armut teregĭnden ırak tüşmez. – Atas. Armut ağacından uzak düşmez.
Rom: s. Bot. 1. Păr, pomul fructifer. 2. Pară, fructul acestui pom.
