b. is.
Ana baba; ana ile babanın oluşturduğu birlik. Var. ana ata.
“Bakşelerde gezemen, / Kaşım’ közĭm’ süzemen. / Anam babam bĭleler, / Men yaremmen gezemen.” – (Boztorgay).
“Allah rahmet etsĭn, anam babam menĭ üy etmek tasasına tüştüler.” – (Necip H. Fazıl – Caş Fidanlar).
Ana baba bĭr – Aynı ana ve babadan olan (kardeşler).
Ana baba kolına karamak – Ana baba eline bakmak; ana ve babanın verdiği para ile geçinmek.
Ana baba künĭ – a) Kıyamet günündeki gibi, kalabalık ve herkesin kendi derdine düştüğü zaman. b) Kalabalıktan geçilemiyen yer.
Analı babalı – Anası ve babası sağ olarak.
Analı babalı össĭnler – Deyim. Analı babalı büyüsünler. (Çocuklar hakkında iyi dilek sözü).
Rom: s. Părinţi; tata şi mama.
