is.
(Ar. amel). Amel. Var. amel.
1. Yapılan, elden çıkan iş.
“Bĭr Tatarnıñ ilkten, istiklâliyetnĭñ Tatar milletĭ içün tabii ve kesenkesi bolganına iman etmesĭ kerektĭr. … Ekĭncĭsĭ, … alay ĭşnĭ, toplı bĭr amelnĭ közge tutup yasamak ve bu ogırda bĭrleşmektĭr.” – (Necip H. Fazıl – Özĭmce).
2. Bir kimsenin dinin buyruklarını yerine getirmek için yaptığı hayır ve ibadet işleri (namaz, oruç gibi), davranışları.
“Cennet te bar, Cehennem de, amelge baylı. / Awuzuñ nawmet şekerĭ, tĭlĭñ maylı.” – (A. Karakaya – Çıñlar / Emel D.).
3. Eser, çalışıp ortaya konulan şey.
4. İshal.
Amel bolmak – İshal olmak.
Amel defterĭ – İslâm inancına göre, insanın hayatta iken yaptıklarının iki meleği tarafından yazıldığı ve ahiret günü okunup, üzerinden yargılanacağı defteri.
Amelsĭz alim cemĭşsĭz terekke uşar. – Atas. Amelsiz alim yemişsiz ağaca benzer.
Rom: s. 1. Activitate, muncă, trudă ; fapt, ispravă. 2. Relig. Cultul şi faptele bune, prescrise de religie; buna conduită. 3. Operă, rod, fruct; produsul unei activităţi. 4. Diaree.
