zf.
1. Önceden daha önce, daha erken.
2. s. Öncü; önde gelen.
“Men özĭmnĭ en erte kelgen belli edĭm. Sĭz menden de aldın tabılgansıñız.” – (İsmail Ziyaeddin – Çora Batır).
Aldın bargan orın kabar – Atas. Daha önce varan yer (mevki) kapar.
Aksak (topal) karga aldın uşar – Atas. Aksak karga daha evvel uçar (tedbirli davranır).
Rom: 1. adv. Din timp, devreme. 2. adj. Fruntaş.
