f.
Alşalmak. Var. alşalmak, alşaymak.
1. Alçak duruma gelmek, yüksekten aşağı doğru inmek.
2. mec. (İnsan için) Değeri azalmak, düşkünleşmek.
“Garĭp yürek çabalana, tenler, tükler ürpere. / Tez bu göñĭl haraplanıp alçala bomboş yere.” – (Çelebi Cihan – Bastırık).
Rom: v. 1. A pierde din înălţime; a se lăsa (în jos). 2. fig. A se înjosi, a se umili; a decădea.
