s.
Bütün; birer birer veya kısım kısım olarak bir şeyin hepsi. Alay kalk – bütün halk; alay cer – her yer; alay kazanganı – bütün kazandığı.
“O tügül mĭ bĭznĭñ için közyaşların sĭlmegen, / Hep cılagan, hep acıngan, alay ömrĭn sarfetken, / Tatarlıknı yükseltecek gayretlermen tüketken ?” – (Mehmet Niyazi – Sagış).
“Mĭnyerden anyerge kımıldasam, ekĭ üç küngeşı alay kemĭklerĭm awıriy.” – (Mehmet H. Vani Yurtsever – Kartman Caş Arasında).
“Közlew halkın küreşte kırıp içsem, / Bahçesaray toyında şerbet içsem. / Akmescitler, ay Kerĭş, yeter, dese, / Cün uşkuruñ tögĭldĭ, köter, dese, / Parmak tĭşlep alay halk, bu kĭm? dese, / Şahmurat bay torunı Toktamaz dense.” – (Ali Osman Toktamaz – Bĭlgenĭm).
Rom: adj. Tot, întreg.
