s.
Alaca; alaca bulaca.
“Bĭrkaş gün ewel ala-kula bolıp körĭngen kırlardakı kar, şĭmdĭ sade şukurlarda kalgan.” – (Ekrem Menlibay, Ali Naci Cafer – Okuma Kitabı – III).
Türk Lehç.: Kırım., Nogay., Karaçay Malkar., Kazak. – ala-qula ; Kazan. – ala-qola
Rom: adj. Pestriţ; bălţat.
