f.
1. Yolunu kaybetmek, yolunu şaşırmak, bir yerde kaybolmak.
“Boran geçe, cel kattı, sürüne koray. / Adaşkan yolcı aylana, tüz col karay.” – (Bekir S. Çobanzade – Karangı Gece).
“Cürgende adaşıp sokur collarda, / Küş, takat azalıp belde, kollarda, / Cawladım aldımda eñ tora colnı, / Köp cürdĭm tabalmay bo Milli Colnı.” – (Mehmet Vani Yurtsever – Milli Dawuş).
2. (Birinin) Arkadaşlarını kaybetmesine sebep olmak.
3. mec. Şaşırtmak, yanıltmak.
Rom: v. factitiv. 1. A face să se rătăcească, a-l rătăci. 2. A face să se răzleţească. 3. fig. A-l zăpăci, a face să se zăpăcească.
