f.
Şaşmak, hayret etmek. Var. áceplen-mek.
“Oktay’nı dıkkatman tıñlagan Şerife kartinĭñ bo eşĭtkenlerĭne eş inanacagı kelmiy edĭ. Bĭr türlĭ aceplenĭp soradı : … ” – (Mehmet Vani Yurtsever – Ödelek, hikâye).
“Atası aceplene : Aceba bo cĭgĭt katĭp kaytkan eken, dep öz özĭne sölene.” – (Nedret ve Enver Mahmut – Ayuw Kulak Batır).
Rom: v. A se mira.
