is. ve s.
(Ar. abdal) Aptal. Var. aptal .
1. Zekâsı gelişmemiş, yarı akıllı.
2. Akılsızca davranan; beceriksiz.
“Bo koraznıñ olayı / Ders bolsın sĭzge ballar. / Şaytĭp şatar belâga / Bek kopayşak abdallar .” – (İ. Ziyaeddin – Toy).
Abdal abdal – Aptalca.
Abdal bolmak – Aptal olmak.
Abdalın abdalı – Aptalın aptalı; çok aptal.
Abdal yerĭne salmak – Aptal yerine koymak.
Abdal toydan, bala oyından bıkmaz. – Deyim. Aptal düğünden, çocuk oyundan bıkmaz.
Rom: s. şi adj. 1. Cretin, idiot. 2. Prost, nerod, tont, imbecil.
