is.
1. Ana, abla veya saygı gösterilen kadın kişiye sesleniş. Bak. aba1 .
“Ay, Şerife abay , sen talaka yasap, başka kızlarnı şakırıp bĭznĭ ne üşĭn şakırmaysıñ ?” – (Mehmet Vani Yurtsever – Talaka).
“Kız kurtkaga : / – Abay , bĭz de aketiyĭk Kan balasına bĭr şanak bercĭmek şorbası, diydĭ.” – (Ekrem ve Hilmiye Mehmet Ali – Tepegöz).
2. Ana; abla. (Sesleniş şeklinin kelime gövdesi olarak kullanılması). Bak. aba1.
“Ne mırza bar soyımda, ne aytuwlı bĭr bay. / Babam bĭr çoban, anam ‘Zayde abay’ !” – (Bekir S. Çobanzade – Bĭr Izın Berĭñĭz !).
“Beş semĭz koy kesĭlgen, bĭr de tana. / Ayşe abay etĭm köp dep kuwana.” – (Mehmet H. Vani Yurtsever – “ Toy ” şiiri).
Türk Lehç.: Kırım. , Nog. – abay ; Kazak. – apay ;
Rom: . 1.Vocativul cuvântului aba. 2. Forma de vocativ devenită, ca urmare a uzajului frecvent, temă echivalentă cu nominativul aba.
