1. Havlamak, ürümek. Eşanl. awıldamak, ürmek.
“ Abalap aldına şıksa, ötmekmen, süyekmen yakasın kurtaracak.” – (Altay Kerim – Kâniye).
2. (Köpekler için) Koşturmak, atılmak, saldırmak.
“Bĭr it ürse abalap köy ĭşĭnde / Menĭ kelĭp coklarlar üy ĭşĭnde / Üyde bolsam, bek arüw, günasızman. / Üyde yok bolsam, men kırsızman.” – (Ali Osman Ayrantok – Bĭlgenĭm / Emel M., Emel D.).
3. mec. (Aşağısama anlamlı, köpek gibi …) Bağırmak, birine saldırmak, çatmak.
4. mec. (Küçük çocuk) Abalamak, apalamak, emeklemek. Eşanl. bakalamak, bakalap cürmek.
Abalagan it tĭşlemez. – Atas. Havlayan köpek ısırmaz.
Türk Lehç.: Nogay., Kazak. – abala-maq , -v; Kazan. – abalau .
Rom: v. 1. A hămăi, a lătra 2. (Despre câini) A alerga, a se repezi. 3. fig. peior. A lătra, a se răţoi. 4. fig. (Despre copii) A umbla de-a buşilea, a se târî.