(Eski Türk. apa). Ana; abla. Var. abay .
1. Ana, anne. Eşanl. nene, ana .
“Sen kaytılmaz collarga / Ötĭp kettĭñ ewlâdım. / Yetmĭşke kelgen abañnı / Asret ettĭñ ewlâdım.” – (Ahmet Naci Cafer Ali – Boztorgay).
2. Abla, büyük kızkardeş. Eşanl. abla, apte, dádá, tátá.
“Kültöbege kül töksem kagınaman, / Köşĭp ketken anayımnı sagınaman. / İncihaniy, Menzade, Zemine abam … , / Sadakaday taşladı Kırım’ga babam …” – (Necip H. Fazıl – Kırım).
3. Abla, hürmet edilen kadın. Eşanl. abla, anım, apte, totay.
“Sawlık man kalıñız, Kerime abam ! Colıñız tüşkende sĭzler de bĭr ogramay ketmeñĭz menĭm üyüme.” – (Necip H. Fazıl – Cawşılık).
Türk Lehç. : Kırım., Nog., Karaçay Malkar. – aba ; Kazak. – apa ;
Rom: s. 1. Mamă. 2. Soră mai mare. 3. Ţaţă, lele, tanti.